Karty Postaci


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

W ciemności żyją tylko potwory.

     Asmodeusz należał raczej do demonów inteligentnych i nigdy nie mógł narzekać na braki w swoim zasobie słownictwa. Wręcz przeciwnie, w gronie swoich pobratymców uchodził za elokwentnego erudytę. Nie powinno to dziwić, zważywszy na fakt, że był stworzeniem, które przeżyło niewyobrażalną dla człowieka miarę czasu. Był obecny przy tworzeniu świata , widział jak powstają i upadają imperia, rodzą się i umierają władcy. Obserwował jak powoli tworzy się historia świata, od czasu do czasu nieco w nią ingerując. Był nauczycielem najwybitniejszych znanych ludzkości jednostek. Mimo to, nawet gdyby spróbował, nie umiałby opisać, jak rozwścieczył go ciemnowłosy młodzieniec. Nie mógł znaleźć słów w żadnym języku, które oddałyby ogrom pokładów złości, jakie w nim obudził, choć w gruncie rzeczy cała wina chłopaka leżała w fatalnym wyczuciem czasu.       Przez całe swoje życie napotkał tylko dwie osoby, których istnienie zmieniało demona w chmurę gradową. Nie można...
Czytaj więcej

Zapach kurzu, atramentu i żalu

     Mawiają, że po każdym deszczu przychodzi słońce, a po ciemnej nocy zawsze nastaje dzień. Mawiają tak, by dodać sobie otuchy, by dołożyć od siebie coś więcej poza niezręcznym poklepaniem po ramieniu. Mówiący mówią, a słuchający słuchają tych pustych kłamstw, świadomi przecież tego, że to kłamstwo właśnie, nic zaś innego.      Po co więc te kłamstwa, równie słodkie, co nieprawdziwe?     Po co więc te kłamstwa, że po każdym deszczu przychodzi słońce, a po nocy świt, skoro już drugi dzień lało jak z cebra? Grube krople deszczu tworzyły ponurą, straszliwą zasłonę rozmywającą cały świat, a ciemnogranatowe, gęste chmurzyska szczelnie pokryły całe niebo, unicestwiając wszelkie światło?      Świat na zewnątrz był ciemny, ponury i nieprzyjazny, lecz Lathaeril doskonale wiedział, że to nic nowego. Że ni deszcz, ni śnieg tego nie zmienił, bo tak już po prostu było od zawsze, nawet w świetle gorącego słońca. A może zwłaszcza wtedy. ...
Czytaj więcej

Imiona diabła

     Przygotował wszystko. przemyślał najmniejszy szczegół. Plan był zbyt idealny, aby się nie powiódł. Asmodeusz niemal czuł już smak i zapach krwi, która niechybnie poleje się tego wieczora. Bez cienia wątpliwości w swoje powodzenie obserwował siódmą już ceremonię ślubu z udziałem Sary. Tym razem jednak wszystko było inne. Na twarzy panny młodej nie gościł już uśmiech, a w oczach nie grały płomyki ekscytacji. Miast tego stała przerażona jak samotny wróbel, nad którym kołuje para jastrzębi. Była jak zwierzę pochwycone w siatkę. Mięśnie twarzy miała napięte do granic możliwości, cerę jakby starszą o kilka lat, ziemistą i cienką. Goście natomiast wydawali się wręcz chorzy z ciekawości. Oczekiwali, przekonani, że będą światkami czegoś, co wykraczało poza przyziemne ramy. Wszak krążyły plotki, jakoby w tym drobnym ciele zamieszkał diabeł, głodny mordu. Zawsze bawiła go ta hipokryzja. Czyż to właśnie nie oni przybyli tutaj tak licznie, żeby na własne oczy zobaczyć masakrę, kt...
Czytaj więcej