Karty Postaci


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zapach kurzu, atramentu i żalu

     Mawiają, że po każdym deszczu przychodzi słońce, a po ciemnej nocy zawsze nastaje dzień. Mawiają tak, by dodać sobie otuchy, by dołożyć od siebie coś więcej poza niezręcznym poklepaniem po ramieniu. Mówiący mówią, a słuchający słuchają tych pustych kłamstw, świadomi przecież tego, że to kłamstwo właśnie, nic zaś innego.      Po co więc te kłamstwa, równie słodkie, co nieprawdziwe?     Po co więc te kłamstwa, że po każdym deszczu przychodzi słońce, a po nocy świt, skoro już drugi dzień lało jak z cebra? Grube krople deszczu tworzyły ponurą, straszliwą zasłonę rozmywającą cały świat, a ciemnogranatowe, gęste chmurzyska szczelnie pokryły całe niebo, unicestwiając wszelkie światło?      Świat na zewnątrz był ciemny, ponury i nieprzyjazny, lecz Lathaeril doskonale wiedział, że to nic nowego. Że ni deszcz, ni śnieg tego nie zmienił, bo tak już po prostu było od zawsze, nawet w świetle gorącego słońca. A może zwłaszcza wtedy. ...
Czytaj więcej

W ciemności żyją tylko potwory.

     Asmodeusz należał raczej do demonów inteligentnych i nigdy nie mógł narzekać na braki w swoim zasobie słownictwa. Wręcz przeciwnie, w gronie swoich pobratymców uchodził za elokwentnego erudytę. Nie powinno to dziwić, zważywszy na fakt, że był stworzeniem, które przeżyło niewyobrażalną dla człowieka miarę czasu. Był obecny przy tworzeniu świata , widział jak powstają i upadają imperia, rodzą się i umierają władcy. Obserwował jak powoli tworzy się historia świata, od czasu do czasu nieco w nią ingerując. Był nauczycielem najwybitniejszych znanych ludzkości jednostek. Mimo to, nawet gdyby spróbował, nie umiałby opisać, jak rozwścieczył go ciemnowłosy młodzieniec. Nie mógł znaleźć słów w żadnym języku, które oddałyby ogrom pokładów złości, jakie w nim obudził, choć w gruncie rzeczy cała wina chłopaka leżała w fatalnym wyczuciem czasu.       Przez całe swoje życie napotkał tylko dwie osoby, których istnienie zmieniało demona w chmurę gradową. Nie można...
Czytaj więcej

Marzenie o Chaosie

Podejdź do tego z innej strony , tłumaczył sobie, próbując odzyskać oddech. Nie mógł okazywać słabości przed tak znamienitym gościem, lecz jego ciało momentalnie go zdradziło: blada skóra jak u upiora, skrzące się w świetle świec kropelki potu zdobiące czoło, drążące palce dzierżące pieczęć. Lathaeril zachowywał się tak, jakby wezwał tego demona przez przypadek, a przecież było dokładnie na odwrót. Prawdą jednak pozostawało, że to wszystko rzeczywiście wyglądało jak złośliwy żart losu: młody mężczyzna niemal przez pomyłkę wszedł w posiadanie czarnomagicznego przedmiotu i, nie mając żadnych innych oczekiwań, wezwał demona. Wprawdzie mógł może poczekać, jakoś lepiej to przemyśleć, ale po co? Cóż innego by wymyślił i cóż by mu dało jakiekolwiek planowanie? Lathaeril uznał, że będzie sprawdzał diabła na bieżąco. Jego ton był zimny, tnący ostro sarkazmem i złością. Asmodeusz był wściekły, oj, i to bardzo! Jednak, choć początkowo wzbudzał w Lathaerilu paniczny strach, tak pocieszyła ...
Czytaj więcej