Karty Postaci


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Imiona diabła

     Przygotował wszystko. przemyślał najmniejszy szczegół. Plan był zbyt idealny, aby się nie powiódł. Asmodeusz niemal czuł już smak i zapach krwi, która niechybnie poleje się tego wieczora. Bez cienia wątpliwości w swoje powodzenie obserwował siódmą już ceremonię ślubu z udziałem Sary. Tym razem jednak wszystko było inne. Na twarzy panny młodej nie gościł już uśmiech, a w oczach nie grały płomyki ekscytacji. Miast tego stała przerażona jak samotny wróbel, nad którym kołuje para jastrzębi. Była jak zwierzę pochwycone w siatkę. Mięśnie twarzy miała napięte do granic możliwości, cerę jakby starszą o kilka lat, ziemistą i cienką. Goście natomiast wydawali się wręcz chorzy z ciekawości. Oczekiwali, przekonani, że będą światkami czegoś, co wykraczało poza przyziemne ramy. Wszak krążyły plotki, jakoby w tym drobnym ciele zamieszkał diabeł, głodny mordu. Zawsze bawiła go ta hipokryzja. Czyż to właśnie nie oni przybyli tutaj tak licznie, żeby na własne oczy zobaczyć masakrę, kt...
Czytaj więcej

W ciemności żyją tylko potwory.

     Asmodeusz należał raczej do demonów inteligentnych i nigdy nie mógł narzekać na braki w swoim zasobie słownictwa. Wręcz przeciwnie, w gronie swoich pobratymców uchodził za elokwentnego erudytę. Nie powinno to dziwić, zważywszy na fakt, że był stworzeniem, które przeżyło niewyobrażalną dla człowieka miarę czasu. Był obecny przy tworzeniu świata , widział jak powstają i upadają imperia, rodzą się i umierają władcy. Obserwował jak powoli tworzy się historia świata, od czasu do czasu nieco w nią ingerując. Był nauczycielem najwybitniejszych znanych ludzkości jednostek. Mimo to, nawet gdyby spróbował, nie umiałby opisać, jak rozwścieczył go ciemnowłosy młodzieniec. Nie mógł znaleźć słów w żadnym języku, które oddałyby ogrom pokładów złości, jakie w nim obudził, choć w gruncie rzeczy cała wina chłopaka leżała w fatalnym wyczuciem czasu.       Przez całe swoje życie napotkał tylko dwie osoby, których istnienie zmieniało demona w chmurę gradową. Nie można...
Czytaj więcej

Marzenie o Chaosie

Podejdź do tego z innej strony , tłumaczył sobie, próbując odzyskać oddech. Nie mógł okazywać słabości przed tak znamienitym gościem, lecz jego ciało momentalnie go zdradziło: blada skóra jak u upiora, skrzące się w świetle świec kropelki potu zdobiące czoło, drążące palce dzierżące pieczęć. Lathaeril zachowywał się tak, jakby wezwał tego demona przez przypadek, a przecież było dokładnie na odwrót. Prawdą jednak pozostawało, że to wszystko rzeczywiście wyglądało jak złośliwy żart losu: młody mężczyzna niemal przez pomyłkę wszedł w posiadanie czarnomagicznego przedmiotu i, nie mając żadnych innych oczekiwań, wezwał demona. Wprawdzie mógł może poczekać, jakoś lepiej to przemyśleć, ale po co? Cóż innego by wymyślił i cóż by mu dało jakiekolwiek planowanie? Lathaeril uznał, że będzie sprawdzał diabła na bieżąco. Jego ton był zimny, tnący ostro sarkazmem i złością. Asmodeusz był wściekły, oj, i to bardzo! Jednak, choć początkowo wzbudzał w Lathaerilu paniczny strach, tak pocieszyła ...
Czytaj więcej